بحث: اگه تو هیات مدیره ی ما بودین چه پیشنهادی می دادین؟

فکر کنین تو شورای جمعیت دفاع نشستین و یه نظر اساسی و راهبردی می خوان ازتون برای اینکه چطور می تونیم کمک کنیم به لغو کار کودک.. و واضح تر بگم چه کاری از دستمون بر میاد تو حل مسئله ی کارِ کودک و کودکِ کار؟

پیشنهاد و روش هاتون چیه و فکر می کنین مبارزه ی ما چه شکلی باید داشته باشه؟

و نکته ی مهم اینکه منظور از این بحث این نیست که ما خودمون نمی دونیم چه کنیم 🙂 ما خیلی هم می دونیم و خودمون داریم تو خطی که می دونیم درسته حرکت می کنیم و با اطمینان میگم که تو ngo هایی که تو این حوزه فعالیت می کنن ما از همه بهتر و ریشه ای تر عمل می کنیم. اما می خواستم که دوستان رو وادار کنم که یه کم فکر کنن.. فکر کنن به راه حل ها تا بتونن به ریشه ها برسن..

تا الان بچه ها این پیشنهاداتو دادن:

1. ساناز:  باید یک چندتا نماینده مجلس کمی دلسوز پیدا کنید و یا وزیر و معاون وزیر برای فشار از بالا چون فشار از پایین خیلی وقت جواب نداده!

1.ج: راستش آره شاید بشه به طور مقطعی از این مسایل استفاده کرد و از مسئولین برای تخفیف شرایط کودکان کار فعلی استفاده برد. اگر آمزوش برای همه ی کودکان باشه، اگر پدرهای کارگرِ این کودکان از حقوق بهتری برخوردار باشن که تامین مالی بیشتری رو به همراه داشته باشه.. اگه زنان بتونن تو جامعه تو جایگاه شغلی حقیقی قرار بگیرن و بتونن درآمد متناسب با کارشون داشته باشن. اگر وضعیت مهاجرین متفاوت بشه و امکانات مدنی بیشتری بهشون ارائه بشه. اگر قانون های مربوط به کودکان ضمانت اجرایی بهتری پیدا بکنه، اگر بهداشت در تمام طبقات ارائه بشه، و هزار اگر دیگه که به دست مسئولین ممکنه بشه حل بشه.

ولی سوال اینجاست که آیا مسئولین می کنن؟؟ این جمله ی یساده ایه که بگردیم و پیدا کنیم ولی همچین مسئولی از آسمون نمیفته که!! بپس کار ما متقاعد کردن و آگاهی دادن به مردم برای پیگیری این آسیب اجتماعی و از طرفی دولت و مسئولین برای کمک به برطرف کردن و تخفیف مسئله ست. و این آسون نیست.. من اگه بانک بهم یه وام 200 میلیونی بده خیلی کار می تونم باش بکنم ولی متقاعد کردن بانک با قبول درخواست من و فهموندن الزامش کار آسونی نیست… 🙂

و ضمنا فشار از بالا و پایین رو واضح تر بگو.. من خوب نفهمیدم بالا کیه و پایین کیه 🙂

2. یاسمن:  فرق می کنه. بستگی به این داره که بخوایین در قدم اول به بچه های عضو جمعیت خودتون کمک کنید و بعد گسترشش بدین یا بخوایین یه بیانیه بدین که همه جا عملی باشه.
خوب قطعا دومی کم اثر تره و دیر تر جواب میده. اما به نظرم از اون مثل معروف پیروی کنید که یارو میگه اول باید خودمو درست کنم تا جهانم درست بشه.
فکر کنم اگه یه کاری بکنید که این تعداد بچه های خودتون اول توانمند بشن بقیه جمعیت ها هم این روال رو عملی می کنن جاهای دیگه

2.ج: راستش یاسمن سولا خوبی پرسیدی ولی جواب خوبی ندادی 🙂 بذار یه سوال بپرسم: فکر می کنی اگه مثلا ما تموم بچه های تحت پوشش خودمو حمایت کافی کنیم.. بهشون آموزش بدیم.. به بهداشت و وضعیت خانوادگیشون رسیدگی کنیم و خلاصه کاری کنیم که دیگه یه کودک کار نباشن. و بقیه ی ngo ها هم همین کارو بکنن. آیا مسئله حل میشه؟؟ و دیگه کودکی کاری به وجود نخواهد آمد؟؟

3.همن: حمایت از حقوق کودکان  با همه بزرگیش جنبش مستقلی نمی تونه باشه  تنها بخشی از جنبشهای اجتماعیه و باید کاری کرد که با انها در هم تنیده بشه، و این کار سخت شماست: دانشجویان در جنبش دانشجوئی بایدان را به بحث داغ دانشگاهی تبدیل کنند، کارگران در جنبش کارگری باید حقوق کودکان کار را هم، در کنار حقوق خود طلب کنند ، معلمان در کنار تلاش برای  کسب حقوق صنفی ، غیبت کودکان کار از مدرسه و تحصیل رو باید به هیکل حاکمان بچسپانند، مادران و زنان نان‌اور و مطلقه کودکان کار را همسنگران خود معرفی کنند ، اقلیتهای اتنیکی در کنار خواسته های خود، ستم مضاعف کودکان اقلیتها رو فراموش نکنند  در یک کلام کار دشوار هیات مدیره جمعیت زمانی شروع می‌شه که از اتاقشون بیرون بیان و در بین سایر جنبشهای اجتماعی برای کودکان لابی‌گری کنند و این بحث را به دیسکورس غالب یا اگر غالب هم نشد  به دیسکورس مشترک انها تبدیل کنند، حتی اگر ده سال هم طول بکشه بهتر از اینه به موفقیتهای کوچک در کمک‌رسانی به چند کودک وابسته به جمعیت خودتون دلگرم بشند، هر چند این کار هم خودش ارزشمنده اما تنها می‌تونه تمرینی برای انسان‌ماندن و مسکنی برای وجدان‌درد باشه

آرام و استوار بدون درگیر شدن در مسائل حاشیه‌ای سایر جنبشها ،در میان انها دیپلومات کودکان باشید و انها را درگیر جنبش خود کنید ، تکرار می‌کنم درگیر چنبش انها نشوید، انها را درگیر جنبش خود کنید

3.ج: مرسی.. این راستش چیزیه که منم فکر می کنم.. قسمت خیلی بزرگی از کاری که ما می تونیم بکنیم

4.سحر: این کاری که دارین انجام میدین کمک کردن به بچه ها خودش خیلی مهمه ولی اگر به طریقی با مرکزایی که مسئول این کودکانند همکاری کنید بهتر می تونید کمک بگیرین و به جاش باج هم ندید. یعنی خودتونو همونطور که h.s گفت البته ایشون بقیه ی موسسات مثل خودتونو گفت ولی به جز این هم خودتونو داخل مراکز مسئول دولتی بکنید که مجبور بشند به حرف شما گوش کنن و می تونید آروم آروم اطلاعات و آمار بهشون بدین که مجبور شن کارهای لازم رو بکنند

4.ج: اینم حرفیه برای خودش.. و تا جایی میشه استفاده برد.. کما اینکه الانم این کارو می کنیم.. ولی دقیقا تا جایی که باعث نشه که به باج دادن (چیزی که سحر گفت) برسه.. و متاسفانه اگر نخوایم اینطور بشه امکانات و استفاده ای که می تونیم بگیریم خیلی خیلی کمه…

5.رضا: هر انجمنی وقتی شکل میگیره و هدف خاصی رو دنبال میکنه بایستی یک هدف کوتاه مدت و یک هدف بلند مدت تعین کنه من معتقدم انجمن شما برای اهداف بلند مدت برنامه دقیقی بایستی داشته باشه.

با توجه به اینکه در جامعه ایران به خاطر اختلاف طبقاتی ، کمبود فرهنگ برخورد اجتماعی ، آموزش ناصحیح و .. دست به دست هم دادن که این آسیب اجتماعی ( کودکان کار و خیابان ) به وجود بیاد بایستی این انجمن ابتدا با جمع آوری اطلاعات در مورد کودکانی که در این جامعه به کار اجباری مشغول هستن کار خودش رو شروع کنه که مشخص بشه چند درصد از این کودکان دارای خانواده هستن که برای کمک به خانوادعه مشغول به کار هستن و چند درصد کودکان بی خانواده و بی کس هستن که مورد بهره برداری اقتصادی توسط اشخاص دیگر قرار میگیرن .
حال با در دست داشتن اطلاعات میتوان یک برنامه ریزی دقیق برای حمایت از این جمعیت از کودکان کار و خیابان پیاده کرد برای مثال به این شکل که کودکانی که دارای خانواده هستن با توجه به درامد و هزینه خانواده با کمک گرفتن از دولت ، جامعه بومی ، افراد خیر و نیکوکار و جنبشها و انجمنهای دیگر برنامه ای برای بالا بردن درامد خانواده اتخاذ بشه که دیگر این کودک نیاز به کار کردن نداشته باشه ( البته کارهای دیگری نیز میشود انجام داد که نیاز به فکر و برنامه ریزی دارد ).
برای کودکانی که بی خانواده و بی سرپرست هستند ابتدا باید این کودکان شناسایی شوند و برای اسکان و آموزش این کودکان باز هم بایستی با برنامه ریزی و کار گروهی از دولت ، انجمنها و جنبشهای دیگر ، افراد خیر و نیکوکار و …. کمک خواست .
البته ما باید این رو مد نظر داشته باشیم که نمیشود این آسیب اجتماعی ( کودکان کار و خیابان ) را ریشه کن کرد ولی میشود آن را به حداقل رسانید که این کارهم نیاز به زمان ، برنامه ریزی و تلاش بی وقفه دارد .

5.ج: اولا که ما برنامه ریزی داریم عزیز 🙂 بالا هم توضیحدادم که برنامه های ما مشخصه. بگذریم 🙂

دوما که این همون چیزیه که ما باهاش کاملا مخالفیم.. برخورد به شکل یه خیریه ی محض و همین. تو رو باز ارجاع میدم به سوالی که از یاسمن پرسیدم و اون اینکه گیریم ما برای همه ی این بچه هایی که تو ایران هستن همه ی این کارا رو کردیم. آیا معضل کار کودک حل میشه؟؟ نه اصلا.. چون تا وقتی جایگاه برا یکار کودک وجود داره کودک کار مدام بازتولید میشه. به عبارتی کمک کردن و حمایت ازشون (حتی اگه از تمام کودکان کار جهان باشه) معضل کودک کار رو از میون نمی بره.. اینا همش مکوردی.. متوجهی؟؟

و سوما اینکه.. کلا برداشت شما از زمینه های به وجود آوردنده ی کار کودک غلطه.. فرهنگ.. آموزش ناصحیح.. اختلاف طبقاتی.. اینا هیچ کدوم به وجود آورنده ی کار کودک نیست.. طبقه رو بد نگفتی 🙂 ولی طبقه نه به اون منظوری که تو استفاده کردی.. مشکل زیربنایی به وجود آوردنده ی کار کودک به نظام اقتصادی برمی گرده. که توضیحش مفصل تر از این بحثه. ولی ببینم. گیریم خانواده ی بسیار با فرهنگی که از آموزش هم محروم نیست و کاملا و علمی می دونه که کودک نباید کار کنه نون شب نداشته باشه بخوره؟؟ آیا چاره یا به غیر از اینکه همه ی اعضا (حتی بچه ها) رو سر کار بفرسته داره؟؟

6.اعترافات: سلام
کمی سوال جنبه کلیشه ای دارد و بالطبع جواب های کلیشه ای هم داده میشود!!! اما باید  نظر و پیشنهاد در حدود امور ممکن باشد و نه فقط در حوزه آرزوها!! باید کمی واقعگرا و ریلستیک بود و رویا پردازیها را کنار گذاشت به نظر من حضور در حاکمیت و به قولی اصلاح از بالا برای پیروزی جنبش های این چنینی کمی مناقشه برانگیز است و من اصلا به این راه کار اعتقادی ندارم من شخصا با دولت و حکومت قهر کردم.
واقعیت گریز ناپذیر در ایران این استکه شرایط در این موردبسیار بحرانی ویژه شده است و من خود شاهدم که هر روز به تعداد کودکان کار افزوده میشود. باید دانست این موضوع در یک کنش و ارتباط مستقیم اساسی با سایر عوامل بیرونی از خود قرار دارد .یعنی نمی توان به طور مشخص گفت این موضوع ریشه در چه چیز دارد و آنگاه به حل موضوع پرداخت. فرهنگ ما، مذهب ما ، وضعیت اقتصادی ، عدم آگاهی کافی ، خو گرفتن به فقر و حتی استبداد و استعباد ، حاکمیت ، نوع حکومت،ادبیات، استثمار، جامعه ای قبیله ای مآب ما و … تک تک این مسائل روی مسئله کودکان کار تاثیر مستقیم دارد. بنابراین با یک سری عوامل درگیر هستند که حتی اندیشدن به آنها هم کمی دشوار است چه برسد که بتوان یک راه کار منسجمی نیز ارائه داد.
فرض کنیم من راه کار حضور در حاکمیت را پیشنهاد بدهم آیا می توانم فرهنگ گداپرستی و گداپروری و درویشی را حل کنم؟ایا اتکا به راهکارهای سیاسی کافیست؟ یا اگر من در مورد کودکان کار شروع به نوشتن مقالات کنم آیا این آگاهی رسانی باعث می شود که موضوع حل شود؟ و نیاز به هیچ عملی ندارد؟ یا مثلا کمیته های خیریه ای مثل خمینی می تواند فقر را ریشه کن کند در این صورت کشور اتریش که کمیته امداد خمینی ندارد چگونه توانسته است فقررا تقریبا ریشه کن کند و بالطبع آن کودکان کار را ازبین برود؟ .یا فرض بر این که جنبش لغو کار کودک را به جنبش کارگری بچسبانیم و به قول h.s این جنبش را درگیر این مسئله کنیم یک سوال به وجود می آید و آن این که خواه نا خواه جنبش کارگری در ایران آنچنان که باید در دل مردم و توده نفوذ نکرده حتی به کلامی دیگر باید گفت کارگران و مردم از جنبش های کارگری و نام سوسیالیست وحشت دارند (به خاطر تبلیغات موجود)آیا پیوند این دو باعث نمی شود که جنبش لغو کار کودک نیز از چشم مردم بیفتد؟ آیا این پیوند مبارک میشود؟و….
نتیجتا باید راه کارها را درنظر داشت نه صرفا دنبال یک راه کاربود!! به قول معروف نسخه ای کامل و آماده وجود ندارد فکر کنم نمی توان با این نظر خواهی به نتیجه ی مطلوبی رسید
ولی حداقل پیشنهادی که می توانم بدهم در مورد خود تو ست! تو علاقه زیادی به کودک وآموزش کودک از طریق رسانه و فیلم و کارتون داری…
خب فکر کنم با این استعداد نهفته باید فیلمی ، کاری ، چیزی انجام بدی! وگرنه …. خیلی ساده باید از کلاس های آموزشی فیلم سازی یا انیمیشن سازی شروع کرد و بعدها…

6.ج: 🙂 برای من بد نگفتی هرچند کل واحد بهداشت رو بردی زیر سوال!! پس کار ما اونجا کشکه؟؟!! خوب.. خلی حرفای درستی زدی و چند تا سوال واقعا مهم رو پرسیدی که جدا بهش فکر کردن خوبه و خوب ما هم بهش فکر می کنیم 🙂 ولی مشخصا در رابطه با پیوند تمام جنبش ها. اگه بیانیه ی ما رو خونده باشی امیر که در اصل بیان کننده ی مواضع رسمی ماست بهد خوبی متوجه شدی که ما معتقدیم که پیوند و همپوشاین و همزمانی تمام این ها لازمه. نه به این منظور که خودمونو درگیر همه ی ان جنبش ها وتشکل ها بکنیم. ولی همه به هم کمک می کنن و بدون هم چیزی نیستن.

ببینم، گیریم ما کار کودک رو لغو. کردیم. خوب، تا وقتی پدر کارگر این کودک هنوز حق و حقوق ناچیزی داره و تا وقتی مادر این کودک به خاطر زن بودنش نمی تونه از شغل و جایگاه حرفه ای مناسب خودش استفاده ببره و تا وقتی هنوز تفاوت های مهاجرین و تبعیض نژادی ها وجود داره و .. و .. و .. آیا مشکلی حل شده؟؟ نه.. چون اون کار کودک دوباره به وجود خواهد آمد. تو که خودت بهتر اینا رو می دونی 🙂 و بقیه ی حرفات هم .. خیلی هاش درسته.. لااقل با دقت و اطلاعات بیشتری بررسی کردی.. 🙂

7.رضا: سلام دوست عزیز

همونطور که گفتید مشکل اصلی نظام اقتصادی کشوره ! و این هم میدونید که اقتصاد کشور دست دولته ! حالا من یه سوال دارم آیا میتونیم برای اقتصاد کشور کاری بکنیم ؟ من خودم با دولت مخالفم ولی همه راهها به دولت ختم میشه .
گفته شما درسته برداشت من از زمینه های بوجود آورنده کودک کار درست نیست ( البته تاثیر داره ولی نه زیاد بیشتر در حاشیه هستش ) و من هم قید کردم که این مشکل رو ریشه کن نمیشه کرد .
میدونم که شما برنامه ریزی دارید ولی منظور من اعداد و ارقام بود .
میخوام بدونم شما به طور تقریبی آمار کودکان کار رو در کشور دارید؟ میدونید چند درصد از کودکان کشور کودکان کار هستند ؟ میدونید چند درصد از این کودکان کار بی سرپرست هستند ؟

7.ج: خوب من فکر می کنم اوینا هم همون شوالاییه که ممن می خواستم بهش برسین. که چطور باید نظام اقتصادی رو عوض کرد و بهترین راهکار چیه.. هرچند باید روی نظام اقتصادی جهان هم کار کرد…

و در زمینه ی آمار هم خوب معلومه!! ما آمار داریم رضای عزیز.. ولی اینا دقیق نیست و خیلی اوقات هم رسمی نیست.. امار کودکان کار در ایران 2-3 میلیونه و طبق آمار رسمی 1.5 میلیون. آمار در جهان بین 240 میلیون تا 400 میلیون متغیره..  که خوب اینا بقیهی  سوالاتو مشخص می کنه.. و البته درباره ی سرپرست.. مگه اینکه ککودکی کار می کنه باعث میشه بی سرپرست بشه؟ اینا هم مثل بقیه ی مان..  پدر و مادر دارن. ممکنه مثه بقیه ی مردم با از هم گسیختگی های خانوادگی روبرو باشن ولی عمدتا پدر و مادر دارن 🙂

8.حسام: اول اساسنامه!

اول اساسنامه رو تنظیم می کردم و یا ویرایش می کردم تا کمی و کاستی هاش مشخص باشه یعنی جایگاه و وظایف هر کس مشخص باشه…
بازرس نقش خیلی مهمی داره
هر عضو جدیدی هم که میاد باید یه رونوشت از اساسنامه رو داشته باشه..
این اولین قدم است

8.ج: خوب حسام می بینم که نشون میدی کاملا که درگیری 🙂 بله اساس نامه مهمه و خوب فکر می کنم ما هم داریم عزیز که شورا و اینها داریم دیگه 🙂 ولی بله… این خودش خیلی چیزها رو روشن می کنه.. جالب نوشتی :*

p.s: راستی.. کامنت ها رو میارم و به اینجا اضافه می کنم و همین جا نظر خودمو میگم 🙂

Advertisements
Comments
14 Responses to “بحث: اگه تو هیات مدیره ی ما بودین چه پیشنهادی می دادین؟”
  1. پیشنهادی نداریم ؟؟

  2. نداریم !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    ==============================
    جیران:
    قلبم…
    🙂
    صبر داشته باش عزیز.. بچه ها باید فکر کنن 🙂

  3. ساناز می‌گوید:

    به نظرم باید یک چندتا نماینده مجلس کمی دلسوز پیدا کنید و یا وزیر و معاون وزیر برای فشار از بالا چون فشار از پایین خیلی وقت جواب نداده!
    ============================
    جیران:
    منتقل کردم به بحث

  4. شورشی می‌گوید:

    salam
    man un shomare nadaram
    age mishe baram bezaresh!
    ==================================
    جیران:
    بابا دو بار برات گذاشتم که. هم چن روز پیش هم امشب 😦

  5. yasaman می‌گوید:

    فرق می کنه. بستگی به این داره که بخوایین در قدم اول به بچه های عضو جمعیت خودتونکمک کنید و بعد گسترشش بدین یا بخوایین یه بیانیه بدین که همه جا عملی باشه.
    خوب قطعا دومی کم اثر تره و دیر تر جواب میده. اما به نظرم از اون مثل معروف پیروی کنید که یارو میگه اول باید خودمو درست کنم تا جهانم درست بشه.
    فکر کنم اگه یه کاری بکنید که این تعداد بچه های خودتون اول توانمند بشن بقیه جمعیت ها هم این روال رو عملی می کنن جاهای دیگه
    ================================
    جیران:
    منتقل کردم به بحث

  6. H.S. می‌گوید:

    حمایت از حقوق کودکان با همه بزرگیش جنبش مستقلی نمی تونه باشه تنها بخشی از جنبشهای اجتماعیه و باید کاری کرد که با انها در هم تنیده بشه، و این کار سخت شماست: دانشجویان در جنبش دانشجوئی بایدان را به بحث داغ دانشگاهی تبدیل کنند، کارگران در جنبش کارگری باید حقوق کودکان کار را هم، در کنار حقوق خود طلب کنند ، معلمان در کنار تلاش برای کسب حقوق صنفی ، غیبت کودکان کار از مدرسه و تحصیل رو باید به هیکل حاکمان بچسپانند، مادران و زنان نان‌اور و مطلقه کودکان کار را همسنگران خود معرفی کنند ، اقلیتهای اتنیکی در کنار خواسته های خود، ستم مضاعف کودکان اقلیتها رو فراموش نکنند در یک کلام کار دشوار هیات مدیره جمعیت زمانی شروع می‌شه که از اتاقشون بیرون بیان و در بین سایر جنبشهای اجتماعی برای کودکان لابی‌گری کنند و این بحث را به دیسکورس غالب یا اگر غالب هم نشد به دیسکورس مشترک انها تبدیل کنند، حتی اگر ده سال هم طول بکشه بهتر از اینه به موفقیتهای کوچک در کمک‌رسانی به چند کودک وابسته به جمعیت خودتون دلگرم بشند، هر چند این کار هم خودش ارزشمنده اما تنها می‌تونه تمرینی برای انسان‌ماندن و مسکنی برای وجدان‌درد باشه

    ارام و استوار بدون درگیر شدن در مسائل حاشیه‌ای سایر جنبشها ،در میان انها دیپلومات کودکان باشید و انها را درگیر جنبش خود کنید ، تکرار می‌کنم درگیر چنبش انها نشوید، انها را درگیر جنبش خود کنید
    ====================================
    جیران:
    منتقل کردم به بحث..
    ولی دلم نیومد نگم که عالی نوشتی همن :* اینا دقیقا حرف منه

  7. سحر می‌گوید:

    این کاری که دارین انجام میدین کمک کردن به بچه ها خودش خیلی مهمه ولی اگر به طریقی با مرکزایی که مسیول این کودکانند همکاری کنید بهتر می تونید کمک بگیرین و به جاش باج هم ندید. یعنی خودتونو همونطور که h.s گفت البته ایشون بقیه ی موسسات مثل خودتونو گفت ولی به جز این هم خودتونو داخل مراکز مسیول دولتی بکنید که مجبور بشند به حرف شما گوش کنن و می تونید آروم آروم اطلاعات و آمار بهشون بدین که مجبور شن کارهای لازم رو بکنند.
    ==============================
    جیران:
    منتقل کردم به بحث..

  8. رضا می‌گوید:

    هر انجمنی وقتی شکل میگیره و هدف خاصی رو دنبال میکنه بایستی یک هدف کوتاه مدت و یک هدف بلند مدت تعین میکنه من معتقدم انجمن شما برای اهداف بلند مدت برنامه دقیقی بایستی داشته باشه.
    با توجه به اینکه در جامعه ایران به خاطر اختلاف طبقاتی ، کمبود فرهنگ برخورد اجتماعی ، آموزش ناصحیح و .. دست به دست هم دادن که این آسیب اجتماعی ( کودکان کار و خیابان ) به وجود بیاد بایستی این انجمن ابتدا با جمع آوری اطلاعات در مورد کودکانی که در این جامعه به کار اجباری مشغول هستن کار خودش رو شروع کنه که مشخص بشه چند درصد از این کودکان دارای خانواده هستن که برای کمک به خانوادعه مشغول به کار هستن و چند درصد کودکان بی خانواده و بی کس هستن که مورد بهره برداری اقتصادی توسط اشخاص دیگر قرار میگیرن .
    حال با در دست داشتن اطلاعات میتوان یک برنامه ریزی دقیق برای حمایت از این جمعیت از کودکان کار و خیابان پیاده کرد برای مثال به این شکل که کودکانی که دارای خانواده هستن با توجه به درامد و هزینه خانواده با کمک گرفتن از دولت ، جامعه بومی ، افراد خیر و نیکوکار و جنبشها و انجمنهای دیگر برنامه ای برای بالا بردن درامد خانواده اتخاذ بشه که دیگر این کودک نیاز به کار کردن نداشته باشه ( البته کارهای دیگری نیز میشود انجام داد که نیاز به فکر و برنامه ریزی دارد ).
    برای کودکانی که بی خانواده و بی سرپرست هستند ابتدا باید این کودکان شناسایی شوند و برای اسکان و آموزش این کودکان باز هم بایستی با برنامه ریزی و کار گروهی از دولت ، انجمنها و جنبشهای دیگر ، افراد خیر و نیکوکار و …. کمک خواست .
    البته ما باید این رو مد نظر داشته باشیم که نمیشود این آسیب اجتماعی ( کودکان کار و خیابان ) را ریشسه کن کرد ولی میشود آن را به حداقل رسانید که این کارهم نیاز به زمان ، برنامه ریزی و تلاش بی وقفه دارد .
    ==============================
    جیران:
    منتقل کردم به بحث..

  9. سعيده می‌گوید:

    سوال سختيه! حداقل براي من!

  10. eterafat می‌گوید:

    سلام
    ممنون جیران با خودم قرار گذاشتم اول هزیان بنویسم بعد به کما واغما بروم و در آخر هم به فنا !!
    میبینم یک بحث داغ اینجا کردی سعی میکنم در حد خودم یک سری مطالب را بیان کنم اگرچه کمی سوال جنبه کلیشه ای دارد و بالطبع جواب های کلیشه ای هم داده میشود!!!
    باید دانست نظر و پیشنهاد در حدود امور ممکن باشدو نه فقط در حوزه آرزوها!! باید کمی واقعگرا و ریلستیک بود و رویا پردازیها را کنار گذاشت به نظر من حضور در حاکمیت و به قولی اصلاح از بالا برای پیروزی جنبش های این چنینی کمی مناقشه برانگیز است و من اصلا به این راه کار اعتقادی ندارم من شخصا با دولت و حکومت قهر کردم.
    واقعیت گریز ناپذیر در ایران این استکه شرایط در این موردبسیار بحرانیو ویژه شده است و من خود شاهدم که هر روز به تعداد کودکان کار افزوده میشود. باید دانست این موضوع در یک کنش و ارتباط مستقیم اساسی با سایر عوامل بیرونی از خود قرار دارد .یعنی نمی توان به طور مشخص گفت این موضوع ریشه در چه چیز دارد و آنگاه به حل موضوع پرداخت. فرهنگ ما، مذهب ما ، وضعیت اقتصادی ، عدم آگاهی کافی ، خو گرفتن به فقر و حتی استبداد و استعباد ، حاکمیت ، نوع حکومت،ادبیات، استثمار، جامعه ای قبیله ای مآب ما و … تک تک این مسائل روی مسئله کودکان کار تاثیر مستقیم دارد. بنابراین با یک سری عوامل درگیر هستند که حتی اندیشدن به آنها هم کمی دشوار است چه برسد که بتوان یک راه کار منسجمی نیز ارائه داد.
    فرض کنیم من راه کار حضور در حاکمیت را پیشنهاد بدهم آیا می توانم فرهنگ گداپرستی و گداپروری و درویشی را حل کنم؟ایا اتکا به راهکارهای سیاسی کافیست؟ یا اگر من در مورد کودکان کار شروع به نوشتن مقالات کنم آیا این آگاهی رسانی باعث می شود که موضوع حل شود؟ و نیاز به هیچ عملی ندارد؟ یا مثلا کمیته های خیریه ای مثل خمینی می تواند فقر را ریشه کن کند در این صورت کشور اتریش که کمیته امداد خمینی ندارد چگونه توانسته است فقررا تقریبا ریشه کن کند و بالطبع آن کودکان کار را ازبین برود؟ .یا فرض بر این که جنبش لغو کار کودک را به جنبش کارگری بچسبانیم و به قول h.s این جنبش را درگیر این مسئله کنیم یک سوال به وجود می آید و آن این که خواه نا خواه جنبش کارگری در ایران آنچنان که باید در دل مردم و توده نفوذ نکرده حتی به کلامی دیگر باید گفت کارگران و مردم از جنبش های کارگری و نام سوسیالیست وحشت دارند (به خاطر تبلیغات موجود)آیا پیوند این دو باعث نمی شود که جنبش لغو کار کودک نیز از چشم مردم بیفتد؟ آیا این پیوند مبارک میشود؟و….
    نتیجتا باید راه کارها را درنظر داشت نه صرفا دنبال یک راه کاربود!! به قول معروف نسخه ای کامل و آماده وجود ندارد فکر کنم نمی توان با این نظر خواهی به نتیجه ی مطلوبی رسید
    ولی حداقل پیشنهادی که می توانم بدهم در مورد خود تو ست! تو علاقه زیادی به کودک وآموزش کودک از طریق رسانه و فیلم و کارتون داری…
    خب فکر کنم با این استعداد نهفته باید فیلمی ، کاری ، چیزی انجام بدی! وگرنه …. خیلی ساده باید از کلاس های آموزشی فیلم سازی یا انیمیشن سازی شروع کرد و بعدها…
    ==========================
    جیران:
    منتقل کردم به بحث..

  11. eterafat می‌گوید:

    ای وای غلط املایی منظورم هذیان بود

  12. رضا می‌گوید:

    سلام دوست عزیز
    همونطور که گفتید مشکل اصلی نظام اقتصادی کشوره ! و این هم میدونید که اقتصاد کشور دست دولته ! حالا من یه سوال دارم آیا میتونیم برای اقتصاد کشور کاری بکنیم ؟ من خودم با دولت مخالفم ولی همه راهها به دولت ختم میشه .
    گفته شما درسته برداشت من از زمینه های بوجود آورنده کودک کار درست نیست ( البته تاثیر داره ولی نه زیاد بیشتر در حاشیه هستش ) و من هم قید کردم که این مشکل رو ریشه کن نمیشه کرد .
    میدونم که شما برنامه ریزی دارید ولی منظور من اعداد و ارقام بود .
    میخوام بدونم شما به طور تقریبی آمار کودکان کار رو در کشور دارید؟ میدونید چند درصد از کودکان کشور کودکان کار هستند ؟ میدونید چند درصد از این کودکان کار بی سرپرست هستند ؟
    ====================
    جیران:
    منتقل کردم به بحث..

  13. حسام می‌گوید:

    اول اساسنامه!
    اول اساسنامه رو تنظیم می کردم و یا ویرایش می کردم تا کمی و کاستی هاش مشخص باشه یعنی جایگاه و وظایف هر کس مشخص باشه…
    بازرس نقش خیلی مهمی داره
    هر عضو جدیدی هم که میاد باید یه رونوشت از اساسنامه رو داشته باشه..
    این اولین قدم است
    =============================
    جیران:
    منتقل کردم به بحث..
    خوبی حسام؟

  14. eterafat می‌گوید:

    من منظورم این نبود که شما و واحد بهداشت رو زیر سوال ببرم
    من کاملا به شما و کار شما اعتقاد دارم و یکی از اتفاقات مهم زندگی من این بوده که با جمعیت شما آشنا شدم.
    =====================================
    جیران:
    می دونم عزیز دلم 🙂
    و مهمترین اتفاق زندگی من هم همین بوده.. باور کن..

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: