مدارس الکترونیک.. پیشرفت عمودی…

شش مدرسه هوشمند و تمام الكترونيكي در كشور راه اندازي شده است

به گزارش خبرنگار اقتصادي ايرنا، ‹ پيمان سلطاني ‹ در گفت و گو با خبرنگاران اظهار داشت : نخستين دبستان هوشمند تمام الكترونيكي با ساختار فناوري اطلاعات ( IT) منطبق با استاندارد مدارس بين المللي در سال 1386 در تهران راه اندازي شد

وی افزود: علاوه بر فعاليت دو دبستان هوشمند در تهران ، هم اكنون چهار دبستان هوشمند در شهرهاي كرمان (دبستان دخترانه)، آمل (دبستان دخترانه و پسرانه) و ساري (دبستان پسرانه) ايجاد شده و مشغول فعاليت هستند.

وي با بيان اينكه مهمترين تمايز اين مدارس ، نگاه مهارت آموزي در آنها است ، اظهار داشت: مدارس هوشمند حرف اول را در عرصه آموزش مي زنند و افزايش يادگيري نسبت به آموزش سنتي از مشخصات مدارس الكترونيكي است .

وي با بيان اينكه تمام سيستم ها در مدارس هوشمند شامل ورود و خروج ، تدريس ، كتابخانه ، ارزيابي دانش آموز ، برگزاري آزمون ها به شيوه الكترونيكي انجام مي شود، اظهار داشت: هر دانش آموز براي ورود و خروج از مدرسه از كارت هوشمند استفاده مي كند و ورود و خروج وي بلافاصله از طريق پيامك به اطلاع والدين مي رسد .

به گفته ي سلطاني تمامي كتاب هاي كتابخانه مدارس الكترونيكي اسكن شده و در بانك اطلاعاتي مدرسه موجود است و دانش آموز بصورت الكترونيكي مي تواند به كتابها دسترسي داشته باشد

…………….


مدارس الکترونیک.. خوش آوا به نظر می رسد و نتیجه بخش.. ولی شاید که دیگر دستاورد این آواز دهل نیز این باشد که کودکان امروز و جامعه ی فردای کشور را هرچه بیشتر از هم دورتر و متفاوت تر و طبقه بندی شده تر می کند..

پیشرفت تکنولوژی شاید که بسیار در زندگی انسان ها تفاوت های رو به جلو ایجاد کرده است اما متاسفانه در عین حال به یکی از ابزارهای کمکی برای هرچه گسترده ساختن بازه ی اختلاف طبقاتی تبدیل شده است.

و این مسئله وقتی به حیطه ی کودکان کشیده تر می شود غم انگیز تر به نظر می رسد..

در شرایطی که اکثر مدارس حتی تا ده سال پیش دولتی بودند و امکانات آموزشی کودکان به اصطلاح مرفه تفاوت های چندانی با کودکان متوسط و حتی طبقه ی فقیر جامعه نداشت کودکان به شکل واقعی خود کودک بودند. قضاوت های آنها بر اساس اعمال بود و شناخت آنها از هم به شخصیت کودکانه شان محدود می شد نه به نحوه ی پوشش و امکانات و توانایی خانوادگی. و کودکی شکل خاص خودش را داشت..

در جامعه ی ده سال پیش ما «قصه های مجید» سریالی بود برای تمام طبقات چرا که پیش فرض های کودکانه ی آن در تمام اقشار شبیه به هم بود و برای همه ی کودکان باورپذیر بود.

در صورتی که امروزه سریالی مثل «101 راه برای اذیت کردن والدین» فقط برای طبقه ی متوسط رو به بالا و مرفه شبیه به جریان زندگی ای ست که می شناسد، زندگی لبریز از اطلاعات و نوآوری های علمی و اینترنت و خانواده های کودک مدار، در صورتی که دیگر برای کودکان طبقات پایین تر چیزی بیش از رویاپردازی ها و حسرت ها کودکانه را به همراه ندارد.

اولین مدرسه ی الکترونیک در سال 1386 تاسیس شد.. درست زمانی که مهندس حبیب‌الله بوربور، معاون عمرانی وزیر آموزش و پرورش اعلام کرده بود با کمبود بیش از 22 هزار مدرسه در کشور روبرو هستیم…

شاید هم دید بدبین ما باشد که باعث می شود که پیشرفت های شایان توجه کشور را ارج ننهیم اما همین دید بدبین است که مدام یادآوری می کند که در شرایطی که هنوز طبق آمار رسمی سه میلیون کودک بازمانده از تحصیل در کشور وجود دارد شنیدن اینکه مدارس الکترونیکی در کشور فعالیت می کنند بسیار تاسف بار است..

جیران پیله وری

Advertisements
Comments
4 Responses to “مدارس الکترونیک.. پیشرفت عمودی…”
  1. محمود می‌گوید:

    وقتی هنوز کلی از بچه ها از تحصیل در مناطق محروم بازمانده اند وقتی در مناطق مرزی و حاشیه خلیج فارس هموطنان عرب زبان و سنی مذهب و یا شیعه مذهب در ابتدایی تزین امکانات مثل روی زمین خاکی و یا در سیستم پیشرفتشون در مدارس گبری و پیشرفته ترش استفاده از کانکس که در تابستان کوره و در زمستان یخ و سرد است درس میخوانند استفاده از کاغذهای باطله وسیگار(این را خود تلویزیون ایران نشان داد)مشق می نویسند استفاده از سایه های دیوار گلی برای فرار از گرما و پوشیدن چندین لباس پشمی در فصل سرما و راههای طولانی در جاده های گلی برای رسیدن به مدرسه که اگر گرگها بهش حمله نکنند یا از سرما یخ نزنند
    این مدارس الکترونیکی برای من فقط یک لبخند تلخیست …که واقعا تلخ
    😦
    =====================================
    جیران:
    … همین دیگه…..

  2. ميله بدون پرچم می‌گوید:

    سلام
    ياد اين تمثيل افتادم
    من مي گم نون ندارم بخورم … اون مي گه پياز بخور اشتهات باز بشه
    شايد من هم بدبينانه نگاه مي كنم!
    =================================
    جیران:
    نه… به نظرم خوش بینی ای وجود نداره….

  3. ارین می‌گوید:

    اخه مسئله اینه که این مدرسه ها خیلیم خوبن ولی مشکل اینجاس که بازم مال قشر خاصه همون جوری که گفتی !
    ( البته به شرطی که همه چی قرار باشه توش خوب پیش بره و بچه ها درست درس بخونن و خوب درس بخونن و اون جوری که دوست دارن درس بخونن )
    هنوز تو تهران اون جوری که لازمه مدرسه نداریم !
    چند تا مدرسه ابتدایی میبینی که بچه بتونه تنهایی بدون خطر تو مدت 7 دقیقه از خونش برسه بهش ؟ ( حالا تو بگو یه رب ! )
    دیگه حالا لازم نیست فک کنیم چند نفر پول یه مدرسه ی دولتی معمولی رو ندارن !
    ولی از همه بهتر اون تیکه ایه که امار بچه ها مخابره میشه !
    اینا واقعا فک کردن میتونن بچه ی ایرانی رو کنترل کنن ؟
    ما پیچوندن تو خونمونه !
    از وقتی دنیا میایم تا وقتی میمیریم 😉
    =========================================
    جیران:
    اون که آره.. فک کن بتونن !!!! مادر نزاییده!!!

  4. Dinho می‌گوید:

    به نظر من طرح خوبیه به شرط اینکه با برنامه و مدیریت باشه مثلا الان که کشور ما هنوز پیشرفت چندانی نداشته بهتر این طرح در مدارس تیزهوشان و نمونه در استان ها مورد استفاده قرار بگیرد .
    =======================================
    جیران:
    خوب بقیه ی مدارس چی؟؟ من موافق این نیستم که وقتی هنوز تو خیلی مدارس گاز نیست.. به طوری که با یه آتیش سوزی بخاری اونجور می سوزن ده ها بچه ی دبستانی، بودجه ای هم هست باید صرف بهبود اونا بشه نه جدا کردن و مستثنی کردن یه سری مدارس…

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s